Klootviolen en muurbloempjes

 

Het was deze week weer een drukte van belang bij de firma.

Ik heb namelijk voor het eerst rechtstreeks planten besteld bij een kweker, best spannend in, toch wel een beetje, een mannenwereld.

Want dan is het de bedoeling dat je zelf wel precies aangeeft welke soort planten je wilt en hoeveel van elk soort. Op welke dag het klaar moet staan en welke transporteur het komt ophalen, hoeveel karren je ruilt, etc. etc. 

 

Maar bij het terug communiceren gaat het anders. Ik ben van de duidelijke, uitgebreide vragen (denk ik in ieder geval). Maar de antwoorden die je vervolgens krijgt...... zijn kort; "oké",  "gaan we doen", terwijl ik dus eigenlijk verwacht nu precies te horen te krijgen wat ze gaan doen en wat ik kan verwachten.

 

Dus die bewuste ochtend zit ik vol vragen; hoe laat ongeveer, welke chauffeur, hoe ziet hij er uit, welke kleur heeft de vrachtwagen, verwacht ie een bakkie pleur, heb ik de karren goed klaargezet, heb ik genoeg platen op de karren. Drama om even geen controle te hebben. Toch maar even de boomkweker appen .... de boomkweker kent de 'vaktaal' en kon me vertellen dat het wel goed kwam... Fijn...

 

Ennn... toen was het woensdag en kwam er een prachtige vrachtwagen voor rijden met, ja hoor, helemaal rechts achterin het hoekje van de trailer... de karren met planten!!!

Ook de vader was weer present, hij kon het niet laten om te helpen bij het wegzetten van al dat bloeiende spul en ze te slijten aan de eerste klanten. Die waarschijnlijk hebben geroken dat de klep van de trailer open ging, want binnen een kwartier stonden ze al moois uit te zoeken.

 

Als bloemenmeisje, boomkwekersvrouw en moeder wordt er altijd weer vanuit gegaan dat je alles weet. Zo had de boomkweker iets nieuws, een nieuwe pomp met een high tech computertje er aan vast, om met je telefoon de pomp aan te kunnen zetten en zo dus de sproeiers te kunnen sturen. Erg leuk allemaal, ware het niet dat de boomkweker er zelf dus de ballen verstand van heeft en de boomkwekersvrouw de boel mocht installeren op de telefoon en moest proberen de pomp aan het pompen te krijgen. 

 

En ook dat is weer (deels) gelukt, de opslagput zit nu halfvol water en we kunnen de sproeiers gebruiken, alleen het wifi bereik moet nog uitgebreid worden en dan kan de boomkweker naar hartenlust sproeien deze zomer. Zonder dat hij hoeft te lopen of met de scootmobiel er heen moet rijden. 

 

Wilma wil ook even de meneer met de fietshelm bedanken omdat hij zo'n engelengeduld had en maar bleef proberen de bal af te pakken zodat hij deze kon gooien. Ze liet niet los, sorry. Poot!

 

 

Zo'n blog is makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik hoop dat ik je enigszins kon vermaken en je er volgende week weer bij bent!

 

"Want ja, op een boomkwekeri'je is altiéd wat te doene!" - de boomkweker